Ongezouten: Waardevol

janus

Alweer een grote stroomstoring, afgelopen zaterdag. Voor de tweede keer deze maand nog wel. Vanaf half 6 viel naar verluidt de totale duisternis in. Dat lijkt me wel aardig te kloppen, want dat is ongeveer het tijdstip dat ik de stekker van de kerstverlichting voor het eerst dit jaar in het stopcontact duwde. Ik zag de televisie wel even knipperen, maar dat het zulke verstrekkende gevolgen zou hebben, daar had ik toen nog geen flauw vermoeden van. Terwijl ik dolgelukkig was dat zeker 60% van de lampjes aanging, doofden elders in Wijk de straatlantaarns en begonnen de vriesvakken leeg te druipen in zo’n 2000 huishoudens.

En dan ontstaat er een soort ouderwetse paniek. Je weet het ook maar nooit. Het kan een ordinaire storing van vijf minuten zijn, of een vijandige raketaanval uit Noord-Korea. Dus wordt de transistorradio erbij gepakt en wordt er druk gesleept met kaarsen, waxinelichtjes en Oudhollandsche bordspelen. Pubers die normaal nog niet dood in de woonkamer gevonden willen worden, zitten opeens met hun ouders te ganzenborden aan de eettafel. Waren ze net nog met een joint tussen de lippen aan het chillen achter de Xbox of aan het surfen naar vage Oostblokporno op internet, nu zitten ze gezellig lauwe knakworstjes naar binnen te werken. Komt die noodvoorraad van 48 blikjes die ma had ingeslagen tijdens het hoogwater in 2003 toch nog van pas.

Mensen zien zulke incidenten ook vaak als “heel waardevol”. Sentimenteel gezever over waarderen wat je hebt en geconfronteerd worden met je afhankelijkheid van de moderne techniek. Dat werk. Het gemeenschapsgevoel komt in dat soort situaties naar boven. Koortsachtig overleg met buren die je normaal gesproken geen blik waardig gunt. En uit schuldgevoel wordt voor het eerst sinds lange tijd oma weer eens gebeld. Die blijkt in haar aanleunwoning over de grond te kruipen, op zoek naar haar kunstgebit die door de kou uit haar mond is getrild. De communicatie over dit soort storingen blijkt tegenwoordig namelijk grotendeels via Twitter te lopen. En laat die arme vrouw nou net die dag haar pc nog niet aan hebben gehad. Schrijnende toestanden dus.

Energiebedrijf CityTec beweert nu dat een en ander veroorzaakt is door kabelbreuken. Een sympathieke geste waardoor ik mooi buiten schot blijf. CityTec is trouwens ook niet echt een naam die mij vertrouwen inboezemt. Het klinkt als een soort technisch Lego voor jongens van 7+. Daar was ik zelf nooit handig genoeg voor. En nu we het daar toch over hebben: ik ben van plan om op oudjaarsdag om omstreeks 8 uur ’s avonds een gloeilamp te vervangen. Ik heb CityTec al op de hoogte gesteld, maar dan weet u het ook vast.

Janus

Be the first to comment on "Ongezouten: Waardevol"

Leave a comment