Ongezouten: Rotzooi
- Gegevens
- Geschreven door Janus
Wijk bij Duurstede, 20 april 2012. De windmolens staan er nog niet, maar ze werpen nu al hun schaduw over Wijk. Sorry, ik zeg windmolens maar ik bedoel natuurlijk windturbines. Want we hebben het hier over installaties van zo'n 150 meter hoogte. En daar dan een hele rij van.
Dat vooruitzicht heeft het een en ander losgemaakt. Ditiswijk wordt al wekenlang als strijdtoneel gebruikt door milieugroeperingen en politieke partijen om de meest onbegrijpelijke discussies uit te vechten. Ik snap er in ieder geval geen reet van, die verhandelingen over rotorbladen, lijnopstellingen en flitseffecten. Maar ik bleef in eerste instantie stug doorlezen om te kijken wanneer iemand Don Quichot er aan zijn helm bij zou slepen. Dat kan gewoon niet uitblijven als je het over windmolens hebt. En ja hoor, daar was ie dan. Een ingezonden brief ondertekend door de Man van La Mancha zelf. Dat vind ik zo slap. Wees nou eens gewoon een vent en publiceer zo'n stuk onder je eigen naam. Niet dat laffe verschuilen achter een pseudoniem. Je schrijft iets en dan moet je er ook achter staan vind ik. Maar goed, dat is weer een hele andere discussie.
Ik was trouwens eerst wel enthousiast over die molens. Ik begreep al die overdreven reacties ook niet zo. Je moet alles wel een beetje in de juiste proporties blijven zien. De Eiffeltoren is ruim driehonderd meter hoog, dus waar hebben we het eigenlijk over? Het leek me ook wel mooi voor als je terugkwam van vakantie. Dat vertrouwde gevoel als je boven de Atlantische Oceaan die masten al zou zien opdoemen uit de mist. Maar alle voorpret was in een klap verdwenen toen ik de open brief van Wijk bij Duurzaam in de kranten las. Dit milieuplatform legt een rechtstreeks verband tussen de smeltende poolkappen, olieconflicten in Soedan en het energieverbruik in de gemeente Wijk bij Duurstede. 'Milieuplatform', een woord waar een behoorlijk zurig luchtje omheen hangt. Ik zie een groepje mensen voor me dat in kleermakerszit kruidenthee drinkt en ondertussen filosofeert over een duurzame toekomst. Levensgroot portret van Al Gore aan de muur, dat werk. We verstoken hier in Wijk jaarlijks voor 55 miljoen euro en dat vindt men aan de hoge kant. Dat gaat nu dus worden aangepakt, en niet alleen met die megamolens. De Wijkse daken moeten namelijk ook nog worden bedekt met van die afzichtelijke zonnepanelen die zich pas ver in de 22e eeuw gaan terugbetalen. Het is namelijk niet of-of maar én-én. We hebben volgens deze milieupredikanten geen keuze meer. Het heeft iets onrechtvaardigs. Alsof het op twintigduizend Wijkenaren aankomt om het gat in de ozonlaag dicht te metselen. Waarmee de ecologische last van de hele wereld op onze schouders komt te liggen.
Ja, ze kunnen lekker lullen die babyboomers. Het is ook nooit goed genoeg voor ze. Hebben ze het er eerst lekker van genomen in de jaren '60 en '70. Vrije seks, goedkope benzine, beetje vrijblijvend blowen. En nu zit mijn generatie opgezadeld met de SOA's, financiële ellende, een gapend gat in de stratosfeer en het vooruitzicht om minimaal tot je 70e te moeten werken. Maar ik weet het goed gemaakt. Ze zoeken het maar uit. De heren en dames gaan toch allemaal lekker op hun 65e met pensioen. Bij een gemiddelde levensverwachting van 75 jaar hebben ze nog zo'n tien jaar over om met wat originele ideetjes te komen om de ecorotzooi op te ruimen. Ik sta open voor realistische suggesties. Zolang het mij maar geen geld en geen inspanning kost. Laat dat duidelijk zijn. Dus niet of-of maar én-én.
Janus
