Wat me nou toch overkomen is! Ik word door lezers aangesproken op de columns van mijn collega Janus. Niet één keer, nee, al diverse malen. Héél eigenaardig. Laat ik vooropstellen dat ik dat beschouw als een compliment. De stukjes proza onder de noemer Ongezouten vind ik stuk voor stuk pareltjes. Maar nee, ze zijn niet van mijn hand. Er is hier sprake van een wonderlijke persoonsverwisseling waar ik geen uitleg voor kan bedenken.

Toegegeven, ik zie er niet meer helemaal hetzelfde uit als, pak ‘m beet, twee jaar geleden. De kleur van mijn haar heeft de tand des tijds niet doorstaan. Van donker is dat getransformeerd tot blondgrijs, of grijsblond………. En dat is best even wennen, niet in de laatste plaats voor mezelf. Maar meer uiterlijke veranderingen heb ik zelf niet kunnen ontdekken. En meneer J ook niet, zei hij, dat enkele rimpeltje meer niet meegerekend. Dus om me nou te verwarren met de tweekoppige Janus……….

Om in het vervolg te voorkomen dat mij ten onrechte lof wordt toegezwaaid (of dat ik, eveneens ten onrechte, boze mails krijg), moet ik waarschijnlijk de frequentie van mijn KijkopWijk wat opvoeren. Ik zal mijn best doen om me vaker boos te maken, te ergeren, te verbazen of me te laten ontroeren. Met bijpassende fotootjes, voor de duidelijkheid.

Intussen kan onze mysterieuze columnist op zijn geheel eigen wijze, én anoniem, de Wijkse gebeurtenissen op de korrel blijven nemen. Geïllustreerd met Januskop.

Janet Jongejan