Ongezouten: Zuinig

janus

Zondagmiddag reed ik, na een weekendje weg, vanaf de kust naar huis. Het dooide alweer flink, en dat was goed te merken. Overal prachtig schone wegen, hooguit wat plassen op de weg, maar verder niets aan de hand. Soms kwam er zelfs al weer een voorzichtig zonnetje tevoorschijn. Totdat we Wijk binnenreden en de auto ter hoogte van Voorwijk gierend tot stilstand kwam in een muur van sneeuw en ijs. Het leek wel of ik twee dagen terug in de tijd was gereisd. Of in ieder geval ongemerkt een klimaatgrens was gepasseerd. “Is dit Oostenrijk papa?” vroegen de kinderen.

Omdat de auto niet meer voor- of achteruit kon, besloten we om de tocht naar de binnenstad dan maar te voet voort te zetten. Voorovergebogen en voorzichtig schuifelend baanden we ons een weg door het poollandschap. Ondertussen raapte ik hier en daar wat gevallen ouden van dagen op uit de sneeuw en installeerde ze weer achter hun looprek. Want zo ben ik dan ook wel weer. Met gevaar voor eigen leven trouwens, als er weer eens een fietser gillend op me kwam afgeschoven. Ik heb niet iedereen kunnen helpen, want wij moesten ook verder en het is toch ieder voor zich in zo’n situatie. En vraag me niet hoe, maar uiteindelijk zijn we thuisgekomen. Los van wat gescheurde kleren en oppervlakkige verwondingen zijn we er aardig vanaf gekomen.

Ik zit hier nog bij te komen, met een glas Jägermeister in mijn trillende handen. Ik ben er dus afgelopen weekend zelf niet bij geweest, maar als je ziet wat er nu nog aan bevroren rotzooi in de straten ligt, dan moet het hier verschrikkelijk zijn geweest. Je houdt je hart vast wat er allemaal nog te voorschijn komt als de hele boel gaat smelten. Hebben we hier nou met een uniek meteorologisch verschijnsel te maken gehad? Of is er misschien wel heel erg karig gestrooid door de gemeente? Zit er soms een tijdslot op de zoutopslag, dat pas op 21 december openspringt?

Nu lees ik hier op ditiswijk dat er wel degelijk is gestrooid, maar dat het zout “nog in moet werken”. Hoe meer er overheen gelopen en gereden wordt, hoe effectiever het strooien schijnt te zijn. Maar is het dan niet gewoon waardeloos zout? Het spul is waarschijnlijk door een taakgroep van de gemeente ingekocht bij de een of andere louche leverancier uit het Oostblok. Voor een spotprijsje. Verkeerde zuinigheid heet dat. Dus ik stel voor dat de dames en heren van de gemeente er dan zelf maar fijn overheen gaan rijden, in zo’n maatschappelijk verantwoorde “deelauto” van Wheels4all. Kan het lekker intrekken. Dan blijf ik voorlopig wel binnen tot er geen sprake meer is van direct levensgevaar.

Janus

Be the first to comment on "Ongezouten: Zuinig"

Leave a comment