Ongezouten: Somber

janus

Het eerste WK voetbal dat ik min of meer bewust meemaakte, was dat in Spanje in 1982. Waarschijnlijk romantiseer ik het met terugwerkende kracht enigszins, maar volgens mij werden er tijdens dat toernooi alleen maar geweldige wedstrijden gespeeld. Mooi voetbal, veel spanning en prachtige doelpunten. En dan deed Oranje nog niet eens mee.

Er is helaas nogal wat veranderd sinds die tijd. Destijds waren de meeste voetballers behaard van hun hoofd tot aan hun tenen, inclusief de rug. Tegenwoordig hebben ze een nauwkeurig gestyled toefje op hun hoofd en nemen ze zelfs hun kapper mee naar het trainingskamp. Die kan dan, ook in de spelerstunnel voorafgaand aan de wedstrijd, nog even de laatste puntjes op de haartechnische “i” zetten. Vervolgens trippelen de spelers op oranje of roze voetbalschoentjes het veld in, met ogenschijnlijk als voornaamste doel hun kapsel veilig door de komende 90 minuten te loodsen. Als ze dan ook nog met een smetteloos tenue weer van het veld kunnen stappen, is de wedstrijd geslaagd.

Dat was vroeger wel anders. Toen had je mannen als Wim Rijsbergen en later Jan Wouters. Die liepen al bij de rust met besmeurde sokken en een bebloede kop naar de kleedkamer, rookten op de wc even snel een sigaretje en waren klaar voor de tweede helft. De metromannen die nu ons land vertegenwoordigen laten zich in de rust verwennen met een lekker gezichtsmaskertje of een scrubje met zeezout. De lucht schijnt in Zuid-Afrika namelijk nogal droog te zijn en dat is natuurlijk funest voor je opperhuid.

Sowieso wil dit WK maar niet leuk worden en ik weet niet zo goed waar dat nou aan ligt. Natuurlijk, als ik commentator Frank Snoeks hoor met zijn onzinnige, quasi-literaire prietpraat, dan wil ik de haren uit mijn hoofd trekken, maar dat is niets nieuws. Zo weinig zeggen met zoveel woorden, dat is een kunst op zich. Hij kan zo de politiek in. Maar mijn voorstel is om hem, direct na afloop van de finale, geblinddoekt achter te laten op Robbeneiland. Tot in lengte van dagen kan hij daar lollige woordspelingen en “vermakelijke” schaatsanekdotes naar zijn bewakers schreeuwen..

Die helse vuvuzela’s bevorderen ook niet echt het kijkplezier. Je hebt voortdurend het idee dat er een bromvlieg om je hoofd zwermt die je niet kunt zien en dus ook niet kunt doodslaan. Het schijnt dat de Peruaanse politie Joran van der Sloot tijdens zijn verhoor verplicht heeft om met koptelefoon op naar een wedstrijd te kijken. Hij sloeg al na 5 minuten volledig door en bekende naar verluidt zelfs de moord op Kennedy. En dat krijgen wij dus keer op keer anderhalf uur lang te verduren. Van mij mag de NOS alle commentatoren terugvliegen naar Hilversum en vanuit een geluidsdicht hokje de wedstrijden laten verslaan. Dan maar niet die “bijzondere Afrikaanse cultuur” in mijn getergde westerse trommelvliezen.

En dan die Nederlandse supporters. Wat zijn dat voor mensen? Het lijkt de eretribune van Kampong of Bloemendaal wel. Volgens mij zijn het ambassademedewerkers en managers van oliemaatschappijen die zich in een “mieters” oranje shirtje hebben laten hijsen en ook wel eens een voetbalstadion van binnen willen zien. Maar als er een doelpunt valt, dan zitten ze net opzij gedraaid naar hun buurman om de ontwikkeling op de effectenbeurzen door te nemen. Bij de wedstrijd tegen Kameroen zette dit zongebruinde hockeypubliek al na 15 minuten de wave in, want dat hadden ze wel eens op televisie gezien. Ondertussen speelde Nederland het slechtste kwartier sinds mensenheugenis, maar dat mocht de pret niet drukken.

Ze zeggen weleens dat alles moet kloppen, wil je wereldkampioen worden. Nou, deze keer klopt er helemaal niets van. Het ziet er somber uit voor Oranje.

Janus

Be the first to comment on "Ongezouten: Somber"

Leave a comment